Elke maandagmiddag is Karin een vertrouwd gezicht op de Wilgenpas

Zodra de soosmiddag begint, loopt ze langs de bewoners met koffie, thee en een schaaltje fruitsalade. Met aandacht en een vriendelijk woord voor iedereen zorgt ze dat de middag rustig op gang komt. Daarna schuift ze aan bij de groep en begeleidt ze een activiteit. Soms wordt er samen de krant gelezen, soms een spelletje gespeeld, en regelmatig wordt er geknutseld – iets waar Karin zelf veel plezier aan beleeft.

Twee jaar geleden verhuisde Karins moeder naar de Wilgenpas. Destijds grapte Karin nog: “Zal je zien, straks word ik hier vrijwilliger.” Wat toen een luchtige opmerking was, bleek uiteindelijk een voorgevoel. Karin voelt zich snel betrokken bij mensen om haar heen en helpt graag waar ze kan. Zelf zegt ze daar nuchter over dat het “gewoon de aard van het beestje” is.

Qoute

“Zal je zien, straks word ik hier vrijwilliger.”

Karin - Vrijwilliger De WIlgenpas

Van gesprek naar vrijwilliger: Een schot in de roos

Het idee om daadwerkelijk vrijwilliger te worden ontstond tijdens een gesprek met de specialist oudergeneeskunde van haar moeder. Karin vertelde hoe het is wanneer je moeder verhuist naar een plek waar zorg wordt geboden. Omdat Karin graag knutselt, kwam het gesprek al snel op activiteiten voor bewoners. De specialist oudergeneeskunde bracht haar op het idee om eens samen met haar moeder naar de soosmiddag te gaan. Dat bleek een schot in de roos. Na het gesprek besloot Karin zich meteen aan te melden als vrijwilliger en al een week later kon ze beginnen. Die eerste middag maakte meteen indruk: de gezelligheid, de gesprekken met bewoners en de (creatieve) activiteiten.

Sindsdien is de maandagmiddag een vast ritueel geworden. Karin begint haar bezoek met het brengen van boodschappen voor haar moeder. Daarna gaan ze samen naar de zaal waar de soosmiddag plaatsvindt. Daar zorgt Karin samen met de bewoners voor een gezellige middag. Ze lezen samen de krant, spelen een spelletje of gaan creatief aan de slag.

Voor Karin voelt het heel gewoon om naast de zorg voor haar moeder ook iets te betekenen voor de andere bewoners. Juist daarom vindt ze het zo bijzonder dat er ook mensen uit de buurt zijn die vrijwilliger worden zonder dat ze iemand op de locatie kennen. Dat bewondert ze enorm.

Zo moeder, zo dochter: vrijwilligerswerk zit in de familie

Voor Karin voelt het heel gewoon om naast de zorg voor haar moeder ook iets te betekenen voor de andere bewoners. Juist daarom vindt ze het zo bijzonder dat er ook mensen uit de buurt zijn die vrijwilliger worden zonder dat ze iemand op de locatie kennen. Dat bewondert ze enorm.

Toch is het ook bijzonder wat Karin zelf doet. Ze komt niet alleen voor haar moeder, maar maakt elke week tijd vrij om ook de andere bewoners aandacht te geven. En die aandacht wordt duidelijk gewaardeerd. Karins moeder, mevrouw Visschers, straalt van trots wanneer ze over haar dochter vertelt. Zelf is ze vroeger ook jarenlang vrijwilliger geweest, een tijd zelfs samen met Karin. Het helpen van anderen zit dus een beetje in de familie. Ook onder de bewoners is Karin inmiddels een bekende en geliefde verschijning. In het weekend wordt aan mevrouw Visschers regelmatig gevraagd: “Komt Karin maandag weer naar de soosmiddag?”